Osteopathie is een manuele geneeskunde die zich richt op het herstellen van een verstoord evenwicht binnen het lichaam. Dit verstoorde evenwicht kan zich uiten in klachten als buikpijn, hoofdpijn, onrust of bijvoorbeeld een slechte houding. Een van de belangrijkste principes van osteopathie is dat het lichaam in zijn geheel wordt bekeken en dat het zelfgenezende vermogen van het lichaam wordt gestimuleerd. Osteopathie gaat daarbij op zoek naar de oorzaak van de klacht. Die oorzaak bevindt zich niet altijd op de plek waar de klacht of pijn zich bevindt. Met zachte handgrepen zal de osteopaat de bewegingsbeperkingen in het lichaam en de oorzaken daarvan, opsporen en behandelen. Je zou kunnen zeggen dat osteopathie gezondheid de ruimte geeft! Ons lichaam voert oneindig veel bewegingen uit. Dat zijn niet alleen bewuste bewegingen zoals lopen en tillen, maar ook veel onbewuste bewegingen. Zo trekt de hartspier zo.n 100.000 maal per dag samen en gaat onze ribbenkast zo.n 20.000 keer op en neer bij de ademhaling. Zelfs organen waar we zelden bij stilstaan bewegen voortdurend. De nieren leggen bijvoorbeeld zo.n 600 meter per dag af op de beweging van het middenrif. Al deze bewegingen beinvloeden elkaar. Als een onderdeel van het lichaam gehinderd is in de mobiliteit, kan dat ergens anders klachten veroorzaken. Dat komt omdat alle delen van het lichaam met elkaar verbonden zijn door zenuwen, vaten en spieren. Zo kan een schouderklacht samenhangen met een leverprobleem en kunnen baby ‘s darmkrampjes hebben en veel huilen doordat tijdens de geboorte de schedel beklemd is geweest. Bewegingsverlies kan veroorzaakt worden door een ongeval, ziekte, operatie, stress of slechte voedingsgewoonten. Dat het soms lange tijd duurt voordat er klachten ontstaan als gevolg van bijvoorbeeld een trauma, komt doordat een lichaam zich eerst zal aanpassen aan een probleem. Als dan na verloop van tijd dit compensatiemechanisme niet meer kan worden volgehouden, ontstaan er klachten. Herstel van de bewegingsmogelijkheid van de weefsels leidt vervolgens tot herstel van functie en evenwicht.

Osteopathie is een complementaire geneeswijze. Dit houdt in dat osteopathie aanvullend is op de reguliere geneeskunde en dat het een bruikbare methode vormt naast reguliere behandelmethoden. Ook is osteopathie gebaseerd op de onderlinge relaties tussen anatomie, fysiologie en embryologie net zoals de reguliere geneeskunde. De osteopathie onderscheid drie systemen; het parietale, viscerale en craniosacrale systeem.

Pariëtale  systeem van osteopathie

Met parietale therapie wordt ook wel manuele therapie bedoeld. Natuurlijk is de filosofie van osteopathie anders.  Alles draait om mobiliteit!  De wervelkolom, gewrichten, spieren, banden en pezen vormen het parietale systeem.

Viscerale systeem van osteopathie

Visceraal  systeem betekend letterlijk het orgaan systeem en wordt gevormd door de organen met hun ophang systeem. Alle organen hebben hun eigen bewegelijkheid. Vaak zijn deze bewegingen onbewust zoals bijvoorbeeld de ademhaling. Zelfs organen waar we zelden bij stilstaan bewegen voortdurend. De nieren leggen bijvoorbeeld zo’n 600 meter per dag af op de beweging van het middenrif

Verlies van deze beweeglijkheid heeft mogelijk klachten tot gevolg op het bewegingsapparaat, de schedel en uiteraard het orgaan zelf.

Craniosacrale systeem van osteopathie

Het craniosacraal systeem, letterlijk het schedel heiligbeen systeem, loopt via het wervelkanaal van de schedel naar het heiligbeen. De schedel bestaat uit 20 botstukken en heeft hierdoor een bepaalde mobiliteit. Een geoefend osteopaat voelt deze bewegelijkheid. Door een trauma, val op het hoofd of stuitje of een geboorte kan er een fixatie ook wel verminderde mobiliteit ontstaan.